Kungfu als levenswijze – de weg van KUNGFU WUSHU MAASTRICHT
Bijgaand deel ik mijn persoonlijke visie op de beoefening van de Chinese vechtkunst. Mijn oudere leerlingen horen mij deze boodschap al jaren verkondigen en herkennen precies wat hier bedoeld wordt. Voor nieuwe leerlingen vormt het de basis om mijn lessen beter te begrijpen en te kunnen plaatsen. Voor wie met een sportgerichte mindset in mijn kungfuschool binnenkomt, vraagt dit soms even schakelen en wennen. Het doel van trainen is hier niet het trainen zelf maar maakt onderdeel uit van een pad. De training is een middel zonder einddoel. Het is een innerlijke reis waarbij niet het bereiken maar het ervaren centraal staat. Net deze zienswijze verbreedt de weg in de traditionele vechtkunstbeoefening.
Binnen KUNGFU WUSHU MAASTRICHT draait het om een weg van de vechtkunst 武術道 (Wǔshù Dào), zoals ook terug te vinden is in klassieke concepten en oude militaire geschriften zoals de 武备志(Wǔbèi Zhì). Geen impulsieve keuze, geen kort traject gericht op prestatie of erkenning, maar het volgen van een pad dat tijd en toewijding vraagt en vooral eerlijkheid naar jezelf.
Een weg die vroeg begon
Ik heb deze vechtkunstweg al vroeg als drijfveer in mijn beoefening gekozen. Waar anderen zich richtten op het zichtbare resultaat (wedstrijden, titels of een podium) zocht ik naar de diepte van de vechtkunst. Naar datgene wat er achter de vorm zit. Naar de essentie. Die keuze bepaalt nog altijd hoe ik train, hoe ik lesgeef en hoe ik leef.
Wat er verdwenen is – en wat dat betekent
Onderzoek binnen de Chinese krijgskunstgeschiedenis, waaronder het werk van Daniel M. Amos, laat iets belangrijks zien. De traditionele wereld waarin kungfu ooit bestond, is grotendeels verdwenen. De oorspronkelijke culturele structuur die de vechtkunsten droeg in steden zoals Guangzhou (Zuid-China) bestond uit:
- lijn-gebaseerde familiesystemen
- gemeenschapsnetwerken
- rituele organisaties
- voorouderverering
Maar deze wereld werd in de 20e eeuw ( met name door de Westerse sportgedachte) grotendeels ontmanteld.
Wat terugkeerde was niet hetzelfde
Toen onderzoekers in de jaren 1980 opnieuw observeerden hoe kungfu werd beoefend in China, zagen zij iets opvallends. De vechtkunst was opnieuw zichtbaar in het openbare leven in parken, scholen en universiteiten vaak als informele trainingsgroepen. Maar dit waren geen voortzettingen van de oude structuren. Het waren nieuwe, vrijwillige organisaties die ontstonden binnen moderne sociale omstandigheden. Zelfs wanneer ze oude taal, symbolen of verhalen gebruikten, was de betekenis veranderd. Wat terugkwam, was niet de oude wereld maar een nieuwe vorm die erop leek. Het resultaat is een paradox. De vechtkunst leeft, maar de culturele wereld die haar ooit betekenis gaf is grotendeels verdwenen.
Traditie is geen stilstand
Binnen mijn school KUNGFU WUSHU MAASTRICHT betekent traditie niet “het oude kopiëren”. Dit gaat veel verder. Traditie betekent voor ons;
- respect hebben voor de bron — 根 (Gēn, de wortel)
- begrijpen waar de kennis vandaan komt
- trainen met gevoel, niet alleen de vorm of uiterlijk vertoon
- moderne kennis toevoegen zonder de basis te verliezen
Vernieuwing is noodzakelijk. Maar zonder fundament wordt het leeg.
Geen woorden, maar wat zichtbaar wordt
以武入道
Yǐ wǔ rù dào
Betreed de Weg via de krijgskunst.
Wat mij het meest bevestigt in mijn gekozen pad, zie ik weer terug in mijn leerlingen. Mijn laatste groepsopname is daar een duidelijk voorbeeld van. Geen regie, geen sturing en toch zie je het….
De opname straalt een moment van focus, rust en verbondenheid. Dat ontstaat niet door iets na te doen. Dat ontstaat door training, herhaling en discipline met nadere woorden 功夫 (Gōngfu: tijd, inzet en vakmanschap). Het is kungfubeleving maar vooral door het begrijpen van de achterliggende boodschap.
Meer dan een vechtkunst
Kungfu is dus geen verzameling technieken. Het is een vorming met de vechtkunst als hulpmiddel. Zoals in de Chinese traditie wordt gezegd:
修身养性
Xiū shēn yǎng xìng
Ontwikkel het lichaam en cultiveer het karakter.
Het gaat vooral om karaktervorming met behulp van vechtkunstbeoefening. Om discipline, respect, doorzettingsvermogen, zelfreflectie te leren. Niet als theorie, maar als praktijk. Kortom de wereld rondom kungfu is naar mijn mening veranderd. Maar de essentie is niet verdwenen. Wat ooit een volledige culturele leefwereld was, is nu gefragmenteerd en opnieuw gevormd in moderne contexten. Maar de kern kan nog steeds worden doorgegeven als men bereid is die serieus te nemen. Binnen mijn school KUNGFU WUSHU MAASTRICHT is dat geen streven maar de standaard!
学无止境
Xué wú zhǐ jìng
Leren kent geen einde.
Ik hoop dat mijn zienswijze iets raakt. Dat het mensen bereikt die voelen dat er meer is dan alleen vechtkunst trainen en die zoeken naar verdieping, naar betekenis en vooral naar de traditionele leerweg in de vechtkunst.
Misschien ben jij daar één van.
Peter
