Een uniek verzamelwerk dat mijn kungfupad bevestigt
De afgelopen jaren is mijn beoefening van het traditionele kungfu uitgegroeid tot een oneindig pad dat ik nog steeds met toewijding bewandel. Deze weg is helder en richtinggevend: een voortdurende verdieping van techniek, inzicht en innerlijke ontwikkeling. Terwijl mijn lesprogramma zich verder vormde en mijn kennis zich verbreedde, bleef mijn aandacht steeds meer uitgaan naar de oorsprong van de stijlen die ik beoefen en de historische verbanden die hen met elkaar verbinden.
Deze zoektocht zie ik niet als iets afgeronds, maar als een blijvend proces. Binnen mijn school wil ik deze traditie blijven onderhouden en doorgeven. Niet als een vastgelegd verleden, maar als een levende geest die zich blijft ontwikkelen. Het respecteren van de historische wortels en het onderzoeken van hun onderlinge samenhang vormen daarbij een essentieel onderdeel van mijn weg.
Onlangs mocht ik via mijn Indonesische vriendenkring een uitzonderlijk zeldzaam werk in ontvangst nemen: een encyclopedisch boek van ongeveer 1600 pagina’s waarin de kungfu-beoefening in Indonesië uitgebreid wordt beschreven. Ik had dit boek al jarenlang op het oog, maar het was in Europa niet te krijgen. De uitgever op Java gaf aan dat dit het allerlaatste nog bestaande hardcopy-exemplaar was dat zij in bezit hadden.
Hoewel dit boek zelf een reconstructie van klassieke bronnen is, is het voor mij een belangrijk naslagwerk. Het legt verbindingen bloot die nog moeilijk te achterhalen zijn. Tegelijk bevestigt het opnieuw een bekend probleem binnen de overdracht van de Aziatische krijgskunst, het taalprobleem. Veel bronkennis is door de jaren heen vervaagd of verloren gegaan door miscommunicatie tussen Chinezen, Indonesiërs en Nederlanders (zelfs binnen vermengde gemeenschappen). Maar door dit boek worden sommige ontbrekende schakels weer duidelijk zichtbaar. Dat juist dit werk in mijn handen terechtkwam, voelde als een bevestiging van het pad dat ik al jaren bewandel.
Geen handleiding, maar een bron die mijn weg bevestigt
Bij het doorbladeren merkte ik direct dat dit geen instructieboek is. Het leert je geen nieuwe bewegingen, geen nieuwe vorm maar het geeft iets wat vele malen dieper gaat. Het geeft informatie over de context, oorsprong en is een bevestiging van mijn kungfubeoefening.
In mijn jeugd bij de kungfuvereniging Nggo Mbie Paei trainde ik vooral technieken. De leraren deden hun best, maar waren destijds vooral bezig met het vormgeven van hun organisatie in Nederland. Aan de diepere uitleg over herkomst, verbanden of historische wortels werd nauwelijks aandacht besteed. Daardoor bleef een deel van de culturele samenhang van de vechtkunsttraditie voor mij lange tijd een mysterie.
Met dit boek vallen voor mij veel van die puzzelstukken op hun plaats. Het brengt me dichter bij de kern van de Chinese vechtkunst.
- 道 (Dào) – het pad
- 心法 (Xīnfǎ) – de innerlijke methodiek
- 精神 (Jīngshén) – de geest van de traditionele vechtkunst
Net deze verzameling van inzichten bevestigen dat mijn ontwikkeling niet los staat van de traditie, maar er juist diep mee verweven is.
Historische lijnen van grootmeester Khong A Djong (江亚忠) en Wong Fei Hung (黄飞鸿)
Het hoofdstuk over grootmeester Khong A Djong (江亚忠) was zo herkenbaar en raakte mijn kern. Zijn leven, zijn reizen en vooral zijn leraar Suhu Siong Mao, een directe leerling van de legendarische Hung Gar-meester Wong Fei Hung (黄飞鸿, 1847–1933) leggen een duidelijke lijn bloot tussen Zuid-Chinese vechtkunst, Indonesië en uiteindelijk Europa. De Emei-stijl 峨眉派 (Éméi Pài), die aan de basis staat van mijn eigen training, blijkt historisch verweven met deze grootmeesters.
Voor mij is dat een enorme bevestiging. Het pad dat ik intuïtief heb gevolgd, ligt volledig in lijn met de oorspronkelijke traditie.
Mijn fundament opnieuw verankerd
Toen ik namens grootmeester Khong A Djong mijn derde meestergraad in ontvangst mocht nemen via Doddy Geeraths, voelde dat al als een bijzonder eerbetoon. Nu begrijp ik nog beter welke verantwoordelijkheid, welke geschiedenis en welke lijn ik daarmee voortzet. Door de jaren heen hebben meerdere shifu’s aan mijn basis gestaan, ieder met hun eigen waardevolle bijdrage. Maar mijn grootste groei kwam door iets anders: jarenlange zelfstudie, discipline en volledige toewijding. Wie mij persoonlijk kent, weet het, ik ben hier dagelijks actief mee bezig. Kungfubeoefening is geen hobby of verzameling van technieken maar het levenspad dat ik elke dag leef en adem….
Een zeldzaam geschenk en een verdieping van traditie
Dat mijn Indonesische vrienden zonder enig belang naar de uitgever in Java zijn gereisd om dit laatste exemplaar op te halen, vervult mij met diepe dankbaarheid. Zij hebben niet alleen een boek gebracht, maar een stuk reconstructie van bronkennis dat anders misschien voorgoed verloren was gegaan. Samen met het recente bezoek van mijn laatste nog levende grootmeester in Nederland vormt dit boek een prachtige afsluiting van een bijzonder jaar. Een jaar waarin mijn school sterk is gegroeid, maar vooral: een jaar waarin mijn eigen beoefening nog dieper wortel heeft gekregen.
De veranderende tijd met vernieuwing én verval
Een thema dat in mijn gedachten steeds terugkomt, en dat ik door dit boek opnieuw besef, is hoe kwetsbaar het onderhouden van het traditionele kungfu geworden is. Er zijn nog maar weinig beoefenaars die de techniek volledig beheersen. Veel vaardigheden verdwijnen geleidelijk, niet door onwil, maar omdat de essentie van beoefening is veranderd. De jongere generatie is nog steeds gefascineerd door kungfu, dat zie ik duidelijk terug in mijn lessen. Maar het dagelijks leven vraagt om snel resultaat, minder offers en directe vooruitgang. Traditioneel trainen vraagt echter tijd, herhaling, stilte, toewijding, pijn, en vooral geduld. En juist dat maakt deze vechtkunstbeoefening uniek. Vernieuwing is onvermijdelijk, maar vernieuwing zonder begrip van de bron leidt tot verval. Daarom voelt het voor mij zo waardevol om dit boek in handen te hebben. Het bevestigt dat de weg die ik volg met behoud van essentie, traditie en bronkennis, niet alleen noodzakelijk is, maar misschien wel één van de weinige manieren om de kunst levend te houden.
De kungfutraditie leeft voort
Dit boek verandert mijn pad niet maar bevestigt het. Het laat zien waar de verbindingen liggen, waar de oorsprong van onze stijlen zich bevindt, en hoe de geest van de oude meesters nog steeds richting geeft aan wat ik vandaag de dag doorgeef. Mijn missie blijft helder;
deze vechtkunsttraditie bewaren, verdiepen en doorgeven in haar oorspronkelijke geest. Voor mijn leerlingen, voor iedereen die dit pad wil volgen en voor het behoudt van de traditionele vechtkunst zelf.
Ik wens iedereen fijne feestdagen en een krachtige, gezonde start van het nieuwe jaar.
祝大家节日快乐，新年顺利，功夫精进！
Moge 2026 een jaar zijn van verdieping, balans en oprechte beoefening.
新年快乐，万事如意
Jullie shifu.
